Francesco Careriren hitzaldiak abegikortasunaren gaia jorratzen du arkitekturaren eta hiriaren ikuspegitik, batez ere, Erroman, ekintza hori modu zehatzean eraikitzen ari diren esperientzia politiko, artistiko eta akademiko batzuk identifikatzen ditu, hizkuntzalariek, filosofoek eta antropologoek jada nabarmendu dutena: abegia, atzerritarra ostalari bihurtzeko atalase gisa.

Espazio arkitektonikoan, atalase hori antzerki-makina bat da, rolak alderantzikatzeko gai dena, jabetzaren mugaketen eta lausotzen dituen linbo hori eraikitzeko gai dena, anbiguotasuna eta anbibalentzia ahalbidetzen dituena, kontrako figurak nahasten dituena, halanola egia eta zalantzazkoa, nomada eta sedentarioa, etxekoa eta instituzionala, formala eta informala, legezkoa eta legez kanpokoa. Hiri-espazioan, atalasea zabaldu egiten da, ikusgai eta publiko egiten da, ostatu-hartzaileei berriz erehartzen dituzten lekuak sortzeko gai diren esperientzia politiko eta artistiko batzuei esker.

Erroman, etxe baten aldeko borroka-mugimenduek etxebizitzak okupatu dituzte, horren ondorioz, kulturarteko kondominioak sortu dira. Kondomeinu horiek baliozko alternatiba gisa aurkezten dira, harrera instituzionalerako eta bizitoki-larrialdietarako sistemen aurrean. Bestalde, ikerketa akademikoak hiri-estrategiak eta politikak ere identifikatzen ditu, ospitale-hiri baterako iruditeriak eta proiektuak sortzen dituztenak. Azkenik, proiektu bat, Porto Fluviale RecHouse, administrazioek eta etxebizitzaren aldeko borroka-mugimenduak elkarrekin egina, gaur egun egikaritzen ari dena, abegikortasunean oinarritutako hirigintza-arloko esku-hartze eredu bat proposatzen duena.

Antolatzailea: Euskadiko Nazioarteko Arkitektura Bienala